katalaza

katalaza, cytochrom i peroksydaza zawierają żelazo, w arginazie spotykamy mangan, w anhydrazie węglowej – cynk, w karboksylazie – magnez.
Do działania enzymów potrzeba też pewnych witamin, np.
ester aneuryny jest koenzymem karboksylazy, ryboflawina jest koenzymem żółtego fermentu oddechowego.
Enzymy wykazują ścisłą zależność od temperatury.
Jeżeli np.
diastazę ogrzać powyżej pewnej ciepłoty, to traci ona nieodwracalnie działanie.
Mówimy, że enzymy są ciepłochwiejne.
Unieczynnienie zaczynów następuje zwykle w ciepłocie, około 80°, ale często wystarcza już 55°.
Obniżenie ciepłoty zmniejsza, a nawet i zupełnie hamuje działanie zaczynów, ale nie niszczy ich nieodwracalnie.
Istnieje również ciepłota, w której zaczyny mogą działać naj silniej.
Jest to tzw.
optimum ciepłoty (wynosi ono zwykle 35-45°).
Rozmaite zaczyny wymagają rozmaitego pH do osiągnięcia optymalnego działania.
Głównie zasługą Sorensena było wykazanie, że pH ma wielki wpływ na sprawność enzymów.
Jeśli pH zmienia się znacznie, to enzym zostaje unieczynniony, a nawet zniszczony.
Enzymy grają ważną rolę w procesach odżywiania i trawienia, każda żyjąca komórka korzysta z ich działania.
Procesy przebiegające w tkankach wymagają również obecności enzymów, od nich są też uzależnione podstawowe zjawiska życiowe, jak odkładanie się glikogenu, dezarninacja, chentizm skurczu mięśniowego.
Mimo dość wyraźnej swoistości zaczynów musimy jednak dzisiaj porzucić myśl, że jeden enzym wywołuje zawsze jednakową reakcję chemiczną.
W świetle nowych faktów pogląd taki jest obecnie nie do utrzymania.
Jak to podkreślił w swym referacie J.
Meduski, znamy np.
dziś więcej czynności fosfatycznych niż fosfataz.
Jeden rodzaj białka może spełnić rolę apoenzymu dla szeregu układów enzymatycznych.
Wspólną część białkową mają np.
dehydrogenaza izocytrynowa i karboksylsza ssczawiowo-bursztynowa.
Wiele zaczynów zawiera jednakową grupę prostetyczną, a o swoistości ich decyduje budowa części białkowej holoenzymu.
W obecnym stanie wiedzy ostateczna klasyfikacja enzymów nie jest jeszcze możliwa.
Schematycznie dzielimy je na hydrolazy (rozkładają cząsteczki substratów za pomocą hydrolizy) i desmolazy (rozkładają produkty hydrolizy).
Procesy dysymilacyjne składają się z podstawowych zjawisk: hydrolizy i desmolizy.
Hydroliza następuje w początkowym okresie rozszczepiania związków, które pod jej wpływem stają się rozpuszczalne i zdolne do dyfuzji.
W czasie hydrolizy nie wydziela się zasadniczo energia.
Podczas desmolizy dochodzi do bardziej głębokich przemian połączonych z wyzwoleniem znacznych ilości energii
[patrz też: pizza na nowolipkach, sorbinian potasu rakotwórczy, topielce ciasto ]

Komantarze do artykulu sa obecnie zamkniete, popros administratora strony o ich otwarcie jesli chcesz wziasc udzial w dyskusji pod artykulem. Kontakt do administracji w zakladce kontakt.(Mozliwe jest rowniez przeslanie propozycji tematow ktore mozemy uwzglednic w nastepnych naszych artykulach, bedziemy wdzieczni za wasze cenne sugestie i postaramy sie je wykorzystac przy kolejnych wpisach.)

Powiązane tematy z artykułem: pizza na nowolipkach sorbinian potasu rakotwórczy topielce ciasto