Warzywny napój z jogurtem I

Thursday, September 5th, 2019

Warzywny napój z jogurtem I . 2 szklanki jogurtu, 1,5 szklanki wywaru przygotowanego z 60 dkg warzyw mieszanych (marchew, cebula, seler, pietruszka, por), pół szklanki śmietany, 2 łyżki siekanej zielonej pietruszki i koperku, sól do smaku Umyte warzywa obrać, pokrajać, zalać wrzącą wodą, ugotować wywar. Odcedzić, ostudzić, oziębić. Zimny wywar dolewać powoli do jogurtu, ubijając trzepaczką lub wymieszać w mikserze. Połączyć ze śmietaną i zieleniną. (more…)

Salatka turecka z ryby

Thursday, September 5th, 2019

Sałatka turecka z ryby . Ziemniaki ugotować, pokrajać w wąskie paski, umyte jabłka drobno posiekać skrapiając sokiem z cytryny. Ugotowaną, oczyszczoną z ości rybę pokrajać w kostkę. Umyte rodzynki przebrać, migdały sparzyć wrzącą wodą, obrać i pokrajać w piórka, orzechy drobno posiekać. Majonez wymieszać z winem i posiekaną zieleniną, doprawić do smaku solą i cukrem. (more…)

Ryba zapiekana z makaronem I

Tuesday, September 3rd, 2019

Ryba zapiekana z makaronem I . 35-40 dag włoskiego makaronu spaghetti, 50 dag filetów z ryby atlantyckiej, 2 łyżki mąki, 4 łyżki pasty pomidorowej, 10 dag tłuszczu (słonina, olej sojowy lub słonecznikowy), 3 cebule, ząbek czosnku, marchew, pietruszka, gałka muszkatołowa, czomber, sól, cukier, pieprz, 75 dag karpia, 2 łyżki mąki, 25 dag ryżu, 50 dag grzybów, 25 dag cebuli, 5 dag tłuszczu, szklanka śmietany, sól. Filety rozmrozić, najlepiej pozostawiając je na kilka godzin w dolnej części lodówki. Następnie umyć szybko pod bieżącą wodą, obłożyć pokrajaną w plastry cebulą i pozostawić W chłodnym miejscu na 1 godz. Następnie pokrajać na kawałki, otoczyć w mące i zrumienić na tłuszczu. (more…)

SWOISCIE DYNAMICZNE DZIAŁANIE POKARMÓW

Sunday, September 1st, 2019

Wzrost ten jednakże jest zbyt duży, ażeby go można było przypisać tej przyczynie.
Graham Lusk pierwszy zwrócił uwagę, że swoiście dynamiczne działanie pokarmów zależy głównie od przemian, jakim podlegają w wątrobie aminokwasy.
POŚREDNIA PRZEMIANA MATERII Niezmiernie ważnym zagadnieniem jest prześledzenie i poznanie przemian, którym podlegają związki pokarmowe po wessaniu z jelit, czyli poznanie ich przemiany pośredniej.
Badania te są bardzo zawiłe i utrudnione, gdyż w skład naszego pożywienia wchodzi wielka liczba związków chemicznych, a ponadto związki te ulegają w organizmie wielu przemianom.
Zawiłe i trudno uchwytne, przelotne nieraz zmiany zachodzące w składnikach pokarmowych stanowią jedno z najważniejszych zagadnień w biochemii.
Już Seczenow i Pawłow zwracali uwagę, że poznanie tych przemian stanowi jedną z dróg do poznania tajemnicy i zagadki życia.
Prześledzić los składników pokarmowych.
W Organizmie to znaczy poznać życie – pisał Seczenow.
Tę samą myśl wypowiedział Pawłow: Prześledzić los składników pokarmowych w organizmie – to znaczy poznać istotę procesów życiowych w ich całokształcie (cyt.
według Mołczanowej).
Pośrednia przemiana materii w organizmie jest nieprzerwanym procesem, którego poszczególne fazy ściśle się z sobą zespalają.
Dawniej poszczególne okresy przemiany (przemiana białek, tłuszczów, związków mineralnych itd.
) były rozpatrywane, jako oddzielne, niepowiązane z sobą zjawiska.
Wiemy dziś, że zapatrywanie takie jest zupełnie błędne, gdyż poszczególne fazy przemiany ściśle się z sobą łączą.
I tak na przykład regulacja przemiany tłuszczowej jest ściśle związana i regulacją przemiany węglowodanowej.
Stwierdzono, że białka mogą przechodzić w węglowodany i tłuszcze.
I tak np.
alanina po dezaminacji przechodzi w kwas pirogronowy CH3.
CO.
COOH, który bierze udział w przemianie węglowodanów.
Kwas pirogronowy tracąc cząsteczkę dwutlenku węgla przechodzi w aldehyd octowy: CH3.
CO.
COOH- C02 CH3CHO, który z kolei przez utlenienie przechodzi w kwas octowy, a ten drogą kondensacji daje kwasy tłuszczowe.
Powstawanie cukru z białek można stwierdzić u psów, którym podawano florydzynę i które głodzono; tylko około 58 % białek przekształca się w cukier, ponieważ nie wszystkie aminokwasy mają zdolność przechodzenia w cukier.
Wiemy dziś, że reszty bez azotowe I aminokwasu oraz wytwory przemiany węglowodanów i związków tłuszczowych przechodzą do wspólnego cyklu przemian, gdzie niezależnie od źródła swego pochodzenia służą do celów syntezy.
Przemiana węglowodanów łączy się ściśle z przemianą kwasu fosforowego, a więc z przemianą mineralną
[więcej w: pizza u dziada, ryba w papilotach, sok jelitowy ]

Ilość tej energii stanowi o tak zwanej podstawowej przemianie materii

Sunday, September 1st, 2019

Ilość tej energii stanowi o tak zwanej podstawowej przemianie materii – termin wprowadzony przez Plummera i Boothby.
Podstawowa przemiana materii mierzy się ilością energii potrzebnej do utrzymania życia organizmu znajdującego się w zupełnym spoczynku i na czczo od 12 do 14 godzin w temperaturze 15-160.
Stwierdzono, że organizm potrzebuje 1,054 kal na 1 kg i godzinę, dla człowieka wagi 70 kg potrzeba na dobę 1770 kal.
Można też przyjąć, że podstawowa przemiana materii wynosi przeciętnie u dorosłego człowieka 1 -dużą kalorię na kg wagi i godzinę, czyli dla człowieka wagi 70 kg wynosi ona 70: 24 = 1680 kal.
Podstawową przemianę materii określamy mierząc zużycie tlenu w określonym czasie (zwykle 8-10 minut) u badanego znajdującego się w zupełnym spokoju fizycznym i psychicznym.
Znając tę wartość łatwo możemy obliczyć liczbę kalorii wytworzonych na 1 m2 powierzchni ciała i na godzinę.
W warunkach zwykłych zapotrzebowanie tlenu na 1 m2 powierzchni ciała w przemianie podstawowej u osób tej samej wagi, wzrostu, wieku i płci jest stała w sposób godny uwagi.
Podstawową przemianę materii najprościej daje się obliczyć za pomocą przyrządu Krogha.
Badany oddycha przez ustnik połączony z aparatem w kształcie spirometru, aparat jest wypełniony tlenem i zaopatrzony w piszące ostrze.
Gdy badany oddycha przez przyrząd, to ostrze podnosi się i opuszcza rejestrując na kimografie wychylenia oddechowe.
W czasie oddychania ilość tlenu w aparacie zmniejsza się, a krzywa kreślona przez ostrze opada w kierunku linii zerowej.
Z krzywej tej znając punkt wyjściowy można obliczyć ilość zużytego w czasie badania tlenu.
W przyrządzie Krogha nie obliczamy bezpośrednio ilorazu oddechowego, ale można tu przyjąć bez większego błędu, że wynosi on 0,82.
Przy ilorazie oddechowym 0,82 zużycie jednego litra tlenu połączone jest z wydzieleniem energii w ilości równej 4,825 kal.
Liczbę kalorii wydatkowanych w ciągu doby obliczamy mnożąc liczbę litrów-tlenu (zużytego w ciągu 10 min.
) przez 4,825 i 144 (10 min.
X 144 = 24 godziny).
Podstawową przemianę materii można też ustalić metodą Tissot obliczając wytwarzanie dwutlenku węgla.
W metodzie Knippinga oblicza się zużycie tlenu i wytwarzanie C02.
Oznaczanie podstawowej przemiany materii, jak to wykazał Magnus Levy, ma szczególne znaczenie dla rozpoznania niedoczynności lub nadczynności tarczycy.
Wielkie usługi oddaje nam też ta-metoda w regulacji leczenia metylotiouracylem lub naświetlaniem promieniami Roentgena nadczynnej tarczycy, lub w określeniu wysokości dawki tyroksyny w leczeniu obrzęku śluzakowatego i kretynizmu.
Oznaczenie podstawowej przemiany materii ma także znaczenie dla rozpoznania nadczynności tarczycy, która przebiega skrycie pod maską innej choroby (np
[podobne: pizza od łysego kraków, pizza u dziada, pizza na wypasie ursus ]

Ważniejsze znaczenie ma układ pierwszy, gdyż stężenie fosforanów we krwi jest małe

Sunday, September 1st, 2019

Ważniejsze znaczenie ma układ pierwszy, gdyż stężenie fosforanów we krwi jest małe.
Stężenie jonów wodorowych krwi należy w dużej mierze od stosunku stężenia we krwi kwasu węglowego do stężenia dwuwęglanów.
Jeśli do krwi dochodzi kwas mocniejszy od węglowego, to wypiera on z dwuwęglanów dwutlenek węgla, który uchodzi przez płuca, nadmiar zaś zasad wiąże C02 dochodzący z tkanek.
Dalszym ważnym moderatorem są białka, które jako ciała amfoteryczne mogą działać bądź, jako kwasy, bądź, jako zasady.
Jednakże najistotniejsze znaczenie w regulacji pH krwi posiada hemoglobina.
W utrzymaniu prawidłowego stosunku kwasów do zasad ważną rolę odgrywają również nerki.
Normalnie nerki wydalają związki kwaśne, dlatego pH prawidłowego moczu waha się od 5,4 do 7,4.
Nerki mogą także wydalić duże ilości zasad, także można podać znaczne ilości alkalii nie wywołując zasadowości krwi.
Nerki wydzielają fosforany, które są głównym czynnikiem zakwaszenia moczu.
Przy przesunięciu oddziaływania krwi w stronę kwaśną z moczem wydala się kwaśny jednozasadowy fosforan sodu, przy przesunięciu w stronę zasadową nerki wydalają dwuzasadowy fosforan sodu i węglan sodu.
Jeśli usuwanie tych soli nie wystarcza, to w celu zobojętnienia nadmiaru kwasów nerki wytwarzają amoniak, przez co krew zaoszczędza rezerwę alkaliczną.
Przez nerki opuszczają ustrój kwasy nielotne C02 ulatnia się przez płuca.
Komórki obwodowych części kanalików nerkowych mogą wytwarzać pewne ilości amoniaku z glutaminy (amid kwasu glutaminowego).
Nabłonki kanalików nerkowych wydzielają: dwuwęglan amonu, który łącząc się z nielotnymi kwasami tworzy sole amonowe.
Ta czynność nerek zostaje uruchamiana, gdy zaczyna brakować w organizmie zasad lub gromadzi się nadmiar nielotnych.
Płuca są trzecim podstawowym czynnikiem utrzymania równowagi kwasowo-zasadowej, tą drogą opuszcza ustrój dwutlenek węgla.
Zjawisko zachowania równowagi kwasowo-zasadowej jest połączone z matą, lecz stałą utratą przez organizm związków zasadowych, zapas ich nie jest nieograniczony, utrata ich musi, więc być wyrównana przez dostarczenie ich ustrojowi w pożywieniu.
Jak widzimy, więc organizm uruchamia liczne mechanizmy, aby utrzymać na właściwym poziomie równowagę kwasowo-zasadową.
I inne zjawiska w organizmie wykazują zastanawiającą stałość, jak np.
ciepłota ciała, poziom cukru we krwi, ciśnienie osmotyczne itp.
Jak zauważył Claude Berncrd .
.
.
wszystkie mechanizmy życiowe, nie zważając na ich różnorodność, służą do jednego celu, a mianowicie do zachowania stałości warunków życia w środowisku wewnętrznym
[podobne: spondylus szczecin, topielce ciasto, pizza u dziada ]

Desmoliza umożliwia przebieg najważniejszych procesów związanych z życiem komórki

Sunday, September 1st, 2019

Desmoliza umożliwia przebieg najważniejszych procesów związanych z życiem komórki.
Do hydrolaz należą esterazy, diastazy, amidazy i proteazy, do desmolaz dehydtogenazy, oksydazy, peroksydazy, kanboksylazy, transaminazy i transfosfatazy.
Klasyfikacja ta jest oczywiście pobieżna i nie daje pełnego wyobrażenia o złożoności i mnogości zjawisk życiowych rządzonych przez enzymy.
Skarżyński dzieli enzymy na liazy (enzymy rozszczepiające), ferazy (przenoszące grupy z jednych związków na inne) i izomerazy (przenoszące grupy w obrębie tej samej cząsteczki).
Enzymy są pośrednikami w odżywianiu komórek, bez ich pomocy organizm nie mógłby rozłożyć i zużytkować pokarmów, bez ich współdziałania rozmaite tkanki naszego organizmu nie mogłyby wytworzyć z jednego wspólnego budulca różnych dla siebie tylko właściwych komórek.
Jakkolwiek reakcje enzymatyczne grają niezmiernie doniosłą rolę w życiu organizmu, trzeba jednak pamiętać, że regulowanie zjawisk życiowych należy nie tylko do zaczynów.
Już St.
Przyłęcki podkreślił, że na sposób reakcji komórek duży wpływ ma ich struktura oraz środowisko zewnętrzne i doszedł do wniosku, że oprócz regulacji enzymatycznej istnieje regulacja życia komórkowego zależna od połączeń wielocząsteczkowych (tzw.
sympleksów).
TRAWIENIE W JELITACH CIENKICH SOK JELITOWY I SOK TRZUSTKOWY Rozdrobniony i na wpół strawiony pokarm przechodzi z żołądka przez odźwiernik do dwunastnicy, a dalej do jelit cienkich.
Tu ulega dalszej przeróbce pod wpływem zaczynów trawiennych, żółci i działania bakterii.
Największe znaczenie dla dalszego trawienia pokarmów ma sok trzustkowy i jelitowy.
Trzustka wytwarza dwa rodzaje wydzielin: wewnętrzną (insulina, wagotonina) i zewnętrzną (sok trzustkowy).
Sok trzustkowy przechodzi przez przewód Wirsunga i brodawkę Vatera do dwunastnicy mieszając się przy tym z żółcią.
Gazami tylko przewód trzustkowy i żółciowy mają osobne ujścia.
Sok trzustkowy jest płynem przejrzystym, zawiera około 98 % wody, ma ciężar właściwy 1015 pH 7,3-8,7 (zawiera dwuwęglan sodu); ilość ciał stałych wynosi około 1,88 % (według Skarżyńskiego).
Sok trzustki jest wydzielany do dwunastnicy tylko w okresie trawienia.
Wydzielanie rozpoczyna się już w 2-3-min.
po przyjęciu pokarmu.
Zjawisko to stwierdzono u operowanych psów.
Bykow i jego współpracownicy badali człowieka z przetoką trzustkową.
U chorego tego wydzielanie soku trzustkowego rozpoczynało się już w 2-3 min.
po rozmowie o pokarmach.
W obu przypadkach pobudzenie wydzielania następuje na drodze odruchów (bezwarunkowego – u karmionego psa, warunkowego – u człowieka z przetoką)
[przypisy: pizza u dziada, pizza po zbóju, pizza z nowolipek ]

Gdy gąbka nasiąkła sokiem żołądkowym

Sunday, September 1st, 2019

Gdy gąbka nasiąkła sokiem żołądkowym, Spallanzani wyciągał ją i na wyciśniętym z niej soku wykonywał doświadczenia in vitro (1780).
W roku 1824 Prout odkrył kwas solny w soku żołądkowym.
Ostateczne dane o trawieniu w żołądku zawdzięczamy lekarzowi Williamowi Beaumontowi, który w latach 1822-1833 leczył człowieka z przetoką żołądkową.
Chorym był myśliwy, któremu postrzał z karabinu uszkodził nadbrzusze i ściany żołądka, po wygojeniu pozostała przetoka łącząca światło żołądka ze światem zewnętrznym.
Beaumont zauważył, że sok żołądkowy pojawia się wtedy, gdy człowiek zaczyna jeść.
W celu zbadania trawiennego wpływu soku żołądkowego na rozmaite pokarmy Beaumont uwiązywał je na sznurku i wprowadzał do żołądka.
Beaumont zauważył, że mięso w ten sposób wprowadzone po dwóch godzinach znika i że wyciąga się wtedy, jedynie pustą pętlę.
W roku 1833 Beaumont ogłosił swe spostrzeżenia w małej książeczce, która była ważnym zdarzeniem w dziedzinie fizjologii trawienia.
W roku 1836 Sprott i Boyd opisali gruczoły błony śluzowej żołądka, w tymże roku Schwann odkrył pepsynę i dowiódł, że współdziała ona z kwasem solnym.
Wielkie zasługi w zakresie fizjologii trawienia położyli uczeni rosyjscy.
Prof.
W.
Basow (1812-1879) był pierwszym, który wykonał przetokę żołądkową u psów.
Uczony ten przedstawił swoje badania w r.
1842 w Moskiewskim Towarzystwie Badaczy Przyrody.
Metodą tą nie uzyskano jednak czystego soku żołądkowego.
Czysty sok otrzymał dopiero l.
P.
Pawłow, wykonując wspólnie z Chiżynem (uczniem Basowa) operację tzw.
małego żołądka.
W roku 1887 Pawłow w doświadczeniu z karmieniem rzekomym udowodnił, że czynność gruczołów żołądkowych może być wywołana bodźcami nerwowymi i że do uruchomienia czynności wydzielniczej nie jest, potrzebne bezpośrednie zetknięcie się pokarmów z błoną śluzową żołądka.
Za epokowe prace z dziedziny fizjologii trawienia otrzymał Pawłow w r.
1904 nagrodę Nobla, a w dyplomie podkreślono, że nagroda została przyznana w dowód uznania za prace z zakresu fizjologii trawienia, którymi to pracami zmienił gruntownie i rozszerzył zakres wiadomości z tej dziedziny.
Żołądek oddziałuje na pokarmy mechanicznie i chemicznie.
Działanie mechaniczne jest może nawet ważniejsze dla ustroju.
Narząd ten zmienia pokarm na półpłynną masę, na którą łatwo mogą działać zaczyny trawienne.
Ruchy żołądka zależą prawdopodobnie od splotu Auerbacha.
Z czynników zewnętrznych większy wpływ zdaje się mieć nerw błędny niż nerw współczulny.
Podrażnienie układu współczulnego zmniejsza zwykle napięcie i hamuje ruchy żołądka
[podobne: spondylus szczecin, pizza u dziada, sok jelitowy ]

Sledzie w smietanie I

Sunday, September 1st, 2019

Śledzie w śmietanie I . Śledzie dobrze wymoczyć, obrać ze skóry i oczyścić. Cebulę obrać, opłukać i pokrajać w plastry. Umyte jabłka obrać ze skórki i zetrzeć na tarce o dużych otworach. Śmietanę wymieszać z utartymi jabłkami, doprawić do smaku solą, cukrem i sokiem z cytryny. (more…)

Rolmopsy II

Sunday, September 1st, 2019

Rolmopsy II . Śledzie umyć i wymoczyć w mleku przez 12 godz., następnie opłukać, sprawić, odciąć głowy i ogony. Przekrajać każdy wzdłuż, skrajać filety razem ze skórą, oddzielić ości. Jedną obraną i opłukaną cebulę drobno posiekać razem z korniszonami i grzybkami, wymieszać z musztardą, lekko doprawić szczyptą cukru. Połówki śledzi równomiernie posmarować przygotowaną masą, zwinąć w ruloniki i spiąć każdy patyczkiem. (more…)