PRZEMIANA WĘGLOWODANÓW

Sunday, September 1st, 2019

Claude Bernard stwierdził, że krew pochodząca z żył wątrobowych jest bogatsza w glukozę niż krew żyły wrotnej, a w następnych swych pracach ustalił, że źródłem tej glukozy jest glikogen wątrobowy.
Rozłożone wielocukrowce – postaci jednocukrowców: glukozy, fruktozy, galaktozy po wchłonięciu w jelitach przekształcają się w wątrobie w glikogen zapasowy wielocukier ustroju zwierzęcego.
Przeciętnie mamy około 200 g glikogenu: z tego około 100 g w wątrobie i tyleż w mięśniach.
Glikogen w wątrobie może jeszcze powstawać z kwasu mlekowego, z glicerolu i niektórych aminokwasów.
Glikogen w wątrobie w miarę potrzeby rozpada się do glukozy i uzupełnia braki tego węglowodanu powstające we krwi podczas pracy organizmu, glikogen jest, więc zapasowym materiałem pędnym.
Natomiast glikogen zawarty w mięśniach nie dostarcza nam glukozy i nie uzupełnia jej braku we krwi, ale rozpada się poprzez złożony szereg przemian, a procesy te są źródłem energii dla pracy mięśni.
Glukoza jest węglowodanem, który organizm wyzyskuje na cele energetyczne, dlatego ustrój stara się utrzymać stały poziom tego cukru we krwi, poziom ten waha się u ludzi zdrowych w granicach 70-120 mg %.
U zdrowego człowieka spożycie nawet znacznej ilości cukru powoduje jedynie niewielkie i przelotne podwyższenie poziomu cukru we krwi.
Po podaniu cukru doustnie zjawia się tzw.
przecukrzenie pokarmowe.
Stężenie cukru we krwi zwiększa się już po kilku minutach dochodząc do swego szczytu między 40-60 min.
i opada potem stopniowo osiągając po 2,5 godz.
poziom nawet niższy od wyjściowego.
Mechanizmy, które wiodą do znikania cukru z krwi, są następujące: 1.
Część glukozy przechodzi z krwi do tkanek, zwłaszcza do mięśni, i tu odkłada się w postaci glikogenu; 2.
Zamiana glukozy w glikogen wątrobowy.
Tworzenie glikogenu z glukozy przebiega w trzech etapach: Na pierwszym powstaje ester glukozo-B-fosforowy, czyli ester Robisona, przy udziale enzymu heksokinazy i kwasu adenozynotrójfosforowego (ATP).
Na następnym etapie następuje przekształcenie estru glukozo-6-fosforowego w ester glukozo-t-fosforowy, ale czynność ta przebiega pod wpływem enzymu fosfoglilkomutazy, działanie tego enzymu jest uwarunkowane obecnością manganu lub magnezu.
Na etapie trzecim ester glukozo-l-fosforowy pod wpływem fosforylazy kondensuje się na glikogen.
Glukoza jest uwalniana do krwi z glikogenu.
Zjawisko to przebiega przy udziale fosforylazy wątrobowej, która hydrolizuje powstający z glikogenu ester Corich; 3.
Zasadniczo na swe potrzeby ustrój czerpie węglowodany z glikogenu, niekiedy jednak (w sercu, mózgu) glukoza może być użyta-wprost na wytwarzanie energii; 4
[patrz też: pizza u rudika, pizza od łysego kraków, sałatka gyros kwestia smaku ]

RÓWNOWAGA KWASOWO-ZASADOWA W USTROJU

Sunday, September 1st, 2019

Natomiast dodanie masła do chleba znacznie zwiększa stopień sytności.
Ziemniaki mają mniej więcej tę samą wartość sycącą, co chleb.
Ziemniaki i chleb z mięsem mają dość dużą wartość sycącą; mięso z chlebem lub ziemniakami syci lepiej niż mięso z sałatą, szpinakiem lub szparagami.
Masło i oliwa opóźniają opróżnianie się żołądka i zwiększają wartość sycącą, przez dodanie oliwy zwiększamy np.
sytność sałaty.
Cukier ma wielki wpływ na uczucie sytości i przedłuża czas pozostawania pokarmów w żołądku, dlatego słodkie dania należy podawać na końcu.
Nie należy też podawać słodkich pokarmów w przerwach pomiędzy głównymi posiłkami – zasada ta dotyczy zwłaszcza dzieci z upośledzonym łaknieniem.
RÓWNOWAGA KWASOWO-ZASADOWA W USTROJU Wielkie znaczenie dla przebiegu spraw życiowych w organizmie ma działanie chemiczne płynów.
Wiemy, że właściwości fizyczne białka, działanie bakterii, fagocytów, działanie enzymów zależy w wysokim stopniu od działania środowiska.
Zasadowość i kwaśność płynów ustrojowych mierzymy określając stężenie jonów wodorowych.
Chemicznie czysta woda, która ma odczyn obojętny, zawiera pewną ilość zdysocjowanych jonów wodorowych i wodorotlenowych.
1 litr wody destylowanej zawiera 10000000 g wolnych jonów wodorowych, co oznaczamy ujemnym logarytmem 10-7 mol/l określamy, jako pH 7.
pH w rozmaitych odcinkach ustroju jest utrzymywane na względnie stałym poziomie.
pH protoplazmy komórek wynosi około 6,9, jądro komórki ma odczyn bardziej zasadowy i jego pH wynosi około 7,7.
Życie i normalne czynności komórek mogą istnieć tylko w wąskich granicach pH.
Enzymy, od których zależy czynność tkanek, są bardzo czułe na zmiany pH.
pH krwi wynosi 7,4 + 0,05 i poziom ten jest stały, pH krwi żylnej i tętniczej różni się w warunkach normalnych tylko o 0,03, a największa różnica jeszcze za życia wynosi 0,4.
Odczyn krwi jest, więc lekko zasadowy.
Odczyn ten jest utrzymywany mimo ustawicznego zakwaszania ustroju przez związki powstające w wyniku przemiany materii.
Organizm ma sprawnie działający aparat regulujący równowagę kwasowo-zasadową, która utrzymuje się na godnym uwagi stałym poziomie.
Działanie tego aparatu opiera się głównie na trzech czynnikach: 1.
działaniu systemu buforowego krwi, na czynności płuc oraz nerek.
Krew jest wyposażona w związki posiadające charakter słabych kwasów oraz substancje, będące solami tych kwasów.
Układy tego rodzaju noszą nazwę układów moderatorowych albo buforowych i regulują całość stężenia jonów wodorowych.
Układy buforowe krwi składają się z układu: kwas węglowy – dwuwęglan, oraz fosforan l-rzędowy – fosforan II-rzędowy
[patrz też: zupa wielowarzywna, pizza na nowolipkach, pizza u rudika ]

Z 20 g soli kwasów żółciowych

Sunday, September 1st, 2019

Z 20 g soli kwasów żółciowych, które przechodzą codziennie do jelit, około 90 % zostaje wessanych do krwi i powraca do wątroby przez krążenie wrotne (circulatio enterohepatica).
W razie braku żółci w jelitach stan ustroju szybko pogarsza się: wchłanianie tłuszczów jest upośledzone, wzmaga się gnicie jelitowe, rozwija się niedokrwistość oraz odwapnienie kości.
Normalnie ciśnienie, pod którym następuje wypływ żółci, jest małe (około 25 cm słupa wody), ale w razie przeszkód może znacznie wzrosnąć.
Pęcherzyk żółciowy.
Znaczenie chorób pęcherzyka żółciowego w patologii zmusza nas do zapoznania się z zasadniczymi cechami tego narządu.
Pęcherzyk stanowi zbiornik żółci oraz jest czynnikiem bezpieczeństwa regulującym ciśnienie w przewodach żółciowych.
Żółć jest wydzielana przez komórki wątroby prawie stale, ale zwieracz umieszczony na końcu przewodu żółciowego wspólnego otwiera się tylko w okresach, kiedy odbywa się trawienie w dwunastnicy.
Napływająca stale żółć nie znajdując odpływu do jelit gromadzi się, więc i zagęszcza w pęcherzyku żółciowym.
Po zjawieniu się pewnych pokarmów w dwunastnicy, pęcherzyk żółciowy opróżnia się, na co w największym stopniu wpływają tłuszcze i kwasy tłuszczowe.
Mniejsze znaczenie mają białka, a najmniejsze węglowodany.
Pokarmy powodują skurcz pęcherzyka na drodze humoralnej za pośrednictwem cholecystokininy (Ivy i Oldeberg).
Zawartość tłuszczów w dwunastnicy pobudza do skurczów pęcherzyk żółciowy nawet zupełnie pozbawiony nerwów.
Jeżeli krew pobraną od zwierzęcia, u którego trawienie jest w punkcie szczytowym, wstrzykniemy zwierzęciu będącemu na czczo, wywoła ona skurcz pęcherzyka żółciowego.
Natomiast tłuszcze wstrzyknięte dożylnie nie powodują skurczu pęcherzyka żółciowego.
Fakty te dowodzą, że cholecystokinina powstaje w śluzówce dwunastnicy i jest przenoszona przez prąd krwi do pęcherzyka żółciowego.
RUCHY JELIT CIEŃKICH Ruchy jelit przesuwają zawartość pokarmową, mieszają pokarm z sokami trawiennymi, ułatwiają wchłanianie, mają wpływ na krążenie w ścianach jelit krwi i chłonki.
Również przechodzenie chłonki z naczyń chłonnych jelit do naczyń chłonnych krezkowych zależy pewnie w znacznej mierze od tych ruchów.
Podczas ruchów wahadłowych w kilku miejscach pojawia się okrężny skurcz mięśni, który dzieli jelito na szereg krótkich odcinków, po chwili miejsca skurczone rozluźniają się, a skurczom ulegają odcinki poprzednio rozszerzone.
W odcinku zbliżonym do dwunastnicy ruchy te są -częstsze (17-21 na minutę), w odcinku zbliżonym do jelita grubego – rzadsze (10-12 na minutę)
[podobne: zupa wielowarzywna, pizza u rudika, pizza po byku ]

Sok jelitowy

Sunday, September 1st, 2019

według Kosztojanca).
Sok jelitowy (succus entericus) jest wydzielany przez gruczoły Brunnera i Lieberkuehna.
Jest to wydzielina zasadowa, składająca się z zaczynów i śluzu.
Sok z górnej części jelita cienkiego zawiera liczne zaczyny: aminopeptydazy, nukleazę, fosfatazę, lipazę jelitową, sacharazę, maltazę, laktazę, enterokinazę.
W soku z dolnej części jelita cienkiego zawartość zaczynów jest już znacznie mniejsza.
Mieszanina jelitowej dwupeptydazy i aminopolipeptydazy znana była dawniej pod nazwą erepsyny (Cohnheim).
Zaczyny te działają na rozłożone już częściowo białko, ale nie na całą jego cząsteczkę.
Aminopolipeptydaza odczepia aminokwas posiadający wolną grupę aminową, dwupeptydaza działa na dwupeptydy.
Prolidaza i prolinaza hydrolizują peptydy o specjalnej budowie.
Maltaza, sacharaza, laktaza działaj ą na odpowiednie węglowodany przeprowadzając je w jednocukry.
Lipaza znajduje się w jelicie cienkim tylko w niewielkiej ilości.
W razie braku soku trzustkowego tylko około 15 % tłuszczu może ulec strawieniu w jelicie cienkim.
Wydzielanie soku jelitowego zależy od splotów nerwowych leżących w ścianie jelit.
Nasset i jego współpracownicy mieli wyodrębnić z błony śluzowej jelit cienkich związek zwany enterokrininą, który wzmaga ilość soku jelitowego i stężenie zaczynów (cyt.
według Besta i Taylora).
ŻÓŁĆ Działanie żółci kojarzy się z czynnościami soku trzustkowego.
Gdy dopływ żółci do dwunastnicy jest ograniczony lub powstrzymany, procesy trawienia ulegają zaburzeniu, zwłaszcza upośledzone jest wchłanianie tłuszczów, kał: staje się cuchnący i zawiera dużo kwasów tłuszczowych.
Żółć jest to żółty, brązowy, czasem zielonkawy płyn wydzielany przez wieloboczne komórki wątroby.
Częściami stałymi są głównie sole kwasów tłuszczowych (glikocholowego i taurccholowego), barwniki żółciowe (bilirubina i biliwerdyna), cholesterol, lecytyna, tłuszcze obojętne, wapń, magnez, żelazo, fosfor, miedź.
Skład żółci z pęcherzyka żółciowego różni się I znacznie od żółci zebranej przez przetokę z przewodu żółciowego wspólnego (poniżej podajemy dane według Macleoda).
Człowiek dorosły wydziela przeciętnie około 500 mI żółci dziennie.
Ilość wydzielanej żółci zależy od rozmaitych czynników.
Większe wydzielanie widzimy przy diecie mięsnej i tłuszczowej, małe przy węglowodanach.
Zmiany w ilości wydzielanej żółci są w ogólnych zarysach równoległe do wydzielania soku trzustkowego.
Znaczne zahamowanie wydzielania obserwuje się po krwotokach w czasie głodu.
Ustrój bardzo oszczędnie gospodaruje solami kwasów żółciowych
[patrz też: pizza u rudika, ryba z rodziny dorszowatych, pizza kwestia smaku ]

W rozwoju naszych wiadomości nad zaczynami wielkie zasługi położyli uczeni rosyjscy

Sunday, September 1st, 2019

W rozwoju naszych wiadomości nad zaczynami wielkie zasługi położyli uczeni rosyjscy, W roku 1814 Kirchhoff opisał rozkład skrobi pod wpływem wyciągu ze słodu.
Biochemik Engelhardt wykazał, że kurczliwy składnik mięśnia miozyna ma właściwości enzymatyczne (adenozynotrójfosfataza).
W roku 1939 Bmustein i Kritzman opisali zjawisko transaminacji.
Myśl o związku witamin z zaczynami wypowiedział po raz pierwszy w latach dziewięćdziesiątych Paszutin.
Rozpatrując mechanizm działania środków przeciwgnilcowych uczony ten pisał: mimo woli zjawia się nawet myśl o zaczynowym (chemicznym) działaniu rozpatrywanych związków – tak mało trzeba ich do wywołania tak silnego działania.
Następnie w roku 1922 inny uczony rosyjski N.
b.
Zieliński jeszcze wyraźniej podkreślił, że witaminy wchodzą w skład zaczynów (cyt.
według B.
I.
Zbarskiego, Biołogiczeskaja chimija.
Medgiz, 1951).
Termin enzym wprowadził Kuehne, Buechner zaś wykazał, że mikroorganizmy, działają za pośrednictwem enzymów.
Dzięki coraz to nowym odkryciom biochemików wyjaśniono ogólną budowę enzymów.
Holoenzym (całość enzymu) składa się za poenzymu (część białkowa) i koenzymli, (część prostetyczna), czyli H = A + K.
Czynniki, które denaturują białko, hamują działanie enzymów, środki narkotyczne również znoszą działanie enzymów.
Brak witamin wchodzących w skład grup prostetycznych osłabia lub, hamuje reakcje enzymatyczne.
Istnieje też, współdziałanie między enzymami i hormonami.
Nazwa enzymu pochodzi zwykle od podłoża, na które działa dany ferment, np.
enzym rozkładający skrobię (amylum) zwie się amylazą lub od rodzaju przeprowadzanej reakcji.
Fermenty są ciepłochwiejne, tj.
giną po ogrzaniu do 70°.
Wszystkie enzymy spotykane w przewodzie pokarmowym odznaczają się swoistością działania.
Enzymy proteolityczne działają tylko na białka, lipolityczne tylko na tłuszcze, ainylolityczne tylko na węglowodany, np.
maltaza hydrolizuje maltozę na dwie cząsteczki glukozy, nie działa natomiast na inne dwucukry.
Także wiele enzymów proteolitycznych działa swoiście hydrolizując tylko pewne połączenia pomiędzy aminokwasami.
Cząsteczki węglowodanów, białek i tłuszczów ulegają pewnemu rozkładowi przy zetknięciu się z wodą.
Stopień tej hydrolizy wzrasta po ogrzaniu, po dodaniu kwasu.
W trawieniu biologicznym wielką rolę odgrywa hydroliza, wspomagana przez działanie temperatury ustroju i swoiste enzymy.
Do enzymów hydrolizujących (hydrolaz) należą m.
in.
esterazy, lipazy, fosfatazy.
Fermenty hydrolizujące wielocukrowce znajdujemy w ślinie, w soku trzustkowym i jelitowym.
Pewne enzymy zawierają metale, np
[przypisy: pizza na nowolipkach, pizza u rudika, czubryca czerwona zastosowanie ]

Sos cytrynowy

Sunday, September 1st, 2019

Sos cytrynowy . Do miksera wlać oliwę, sok wyciśnięty z dwu cytryn, 2 łyżki przegotowanej wody, wsypać posiekaną nać pietruszki, szczyptę soli i cukru. Uruchomić mikser na kilkanaście sekund. Gotowy sos przelać do salaterki i przyprawić solą i cukrem do smaku. Sos francuski Pół szklanki oliwy, oleju sojowego lub słonecznikowego, żółtko surowe, żółtko ugotowane na twardo, 2 łyżki musztardy, 3 ząbki czosnku, cytryna, sól, cukier 3 łyżki musztardy, szklanka śmietany, 2 łyżki oliwy, sól, cukier, szczypiorek Żółtko ugotowane na twardo przetrzeć przez gęste sito i utrzeć z surowym żółtkiem. (more…)

Eksperci od racjonalnego zywienia dostrzegaja w sledziu równiez wiele walorów odzywczych, które stawiaja je w rzedzie produktów bialkowych, zasobnych jednoczesnie w inne cenne skladniki

Sunday, September 1st, 2019

Eksperci od racjonalnego żywienia dostrzegają w śledziu również wiele walorów odżywczych, które stawiają je w rzędzie produktów białkowych, zasobnych jednocześnie w inne cenne składniki. Obok niezaprzeczalnych zalet – mają jednak śledzie i pewne cechy ujemne, jak specyficzny zapach oraz dużą zawartość soli dodawanej w celach konserwacji. Cechy te decydują o konieczności poddania śledzi solonych specjalnym zabiegom przygotowawczym. Warto się jednak trochę potrudzić, można bowiem w efekcie otrzymać bogaty asortyment wysokowartościowych, smacznych, bardzo tanich dań zimnych i gorących. Wśród procesów przygotowawczych najbardziej kłopotliwe jest czyszczenie. (more…)

Sledzie wedzone

Sunday, September 1st, 2019

Śledzie wędzone, jadane są najczęściej jako dodatek do pieczywa w postaci obranych ze skórki i oddzielonych od ości filetów, nadają się również doskonale do przyrządzania wielu oryginalnych potraw, zarówno zimnych jak i gorących. Śledzie wędzone zawierają dużo soli i dlatego, podobnie jak śledzie solone, w niektórych przypadkach należy je wymoczyć – najlepiej w mleku lub serwatce. Obrane ze skóry filety zalewa się na 1-2 godz. świeżą serwatką lub słodkim mlekiem. Przygotowując dania ze śledzi wędzonych należy zachować i uwydatnić ich specyficzne walory smakowe i aromatyczne, przy jednoczesnym wzbogaceniu ich odpowiednio dobranymi dodatkami. (more…)

Sledzie ze sliwkami i migdalami

Sunday, September 1st, 2019

Śledzie ze śliwkami i migdałami . 4 śledzie, 30 dag śliwek (świeże, mrożone lub suszone), 3 dag słodkich migdałów, 1/3 szklanki oliwy, pół łyżeczki cukru, cytryna 5 śledzi, pół szklanki oliwy lub oleju, łyżka mąki, kilka liści laurowych, ziele angielskie, pieprz, 3 cytryny, 2-3 łyżeczki cukru, pół ząbka czosnku 4 śledzie, 3/4 szklanki majonezu, łyżka musztardy, sól, cukier, cytryna Filety śledziowe namoczyć na 2-3 godz. w mleku. Umyte śliwki zalać gorącą wodą i rozgotować (suszone śliwki umyć, namoczyć na kilka godzin w przegotowanej zimnej wodzie i następnie ugotować w niej). Migdały sparzyć, obrać ze skóry posiekać, zostawiając kilka całych. (more…)

Sledzie zawijane w mleczku

Sunday, September 1st, 2019

Śledzie zawijane w mleczku . Śledzie umyć, wymoczyć w wodzie przez 10 godz., a następnie w serwatce – 2-4 godz. Opłukać, wypatroszyć oddzielając mlecz, zdjąć skórę, skrajać filety, wybrać ości. Połówki śledzi zwijać w ruloniki, każdy spiąć ścisło patyczkiem. Ułożyć w słoju. (more…)